over mijn gedichten [2]

 

‘Maar we kunnen toch vrienden blijven?’


Na jou nooit meer die eerste keer
ontdekking van een ander mens, liefde vol
storend onbegrip en misverstand –
nabij veraf als elastiek.

 Van aarzeling en tongen
grensverkenningen.
Angstvallig nog niet met, maar verontrustend
niet meer zonder kunnen.

 ‘ik ook niet meer,’ zei jij terwijl ik hoopte
op tegenspraak.

 Vreemd waren wij onszelf, met regelmaat
elkaar.

 

Schrijven is geen hobby, schrijven is een gedrevenheid. Je kunt niet anders!In dagboek en brieven kun je alles nalezen.  ‘Maar wat wíl je hier nu eigenlijk mee!?’  werd jou onlangs gevraagd. Eh….., mijzelf wat beter snappen, misschien? Weten waarom dingen voorbijgingen? En natuurlijk ook…
[ Wordt vervolgd…………. ]

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *